Gitmek gerekir bazen...

Gitmek gerekir bazen....

Öylece herşeyi bırakıp geriye bakmadan.

İşte öyle bir zaman. "İstanbul'da yaşamak"

15 milyon insanın dışındakiler pek  bilmezler bu duyguyu.  Yaşım ilerledikçe mi nedir? 

Ben şimdi iliklerime kadar hissediyorum. Yaşadığım şehrin zorluğunu. 

Bir bıkkınlık hali ki sormayın. Sabah yataktan kalktıktan sonra  işe gitmenin en az iki saat sürdüğü koca bir şehir İstanbul. Ve insanı yavaş yavaş bitiren. Yaşam enerjinizi emen, ruh sağlığınızı siz anlamadan bitiren.

Şöyle bir Akdeniz akşamının hayalini bile kuramaz hale gelirsiniz günün trafik yorgunluğundan, işinizin stresinden.

Gercekten yapmamiz gerekenleri yapiyormuyuz? Kaçımız kendimiz için sadece kendimiz için bir şeyler yaptık yakın zamanda.  

Kaçımız evimize geldikten sonra şöyle keyif içindeyiz ki!
Hep bir telaş, hep bir yetişememe hali. İhmal edilmiş aile, akraba ve arkadaşlık ilişkileri.
Hepimiz ya televizyonun karşısında, ya bilgisayarın başında yatma saatimiz gelene kadar bakıyoruz öylece...

Sebepsizce bize dayatılan saçmalıkları izleyerek geçen onca gece.

Kendini ıspat etmeye çalışanlar mı istersin. Öğretmeni ile aşk yaşayan küçük kızlar mı?  Ne adap kalmış ne muaşeret.
Yıllar sonra geriye dönüp baktığımda keşke dememek için...  Özür dilerim tüm sevdiklerimden ve beni sevenlerden. Sizi isteyerek ihmâl etmedim. 

Kızmayın bana gitmek istiyorum.
Televizyonun, bilgisayarın ve trafiğin olmadığı bir yere...

Sevgiyle...

.